សំឡេងពីប្រទេសវៀតណាម

កីឡាកូនហ្គោលបានបង្ហាញវត្តមាននៅក្នុងទីក្រុងដាណាំងកាលពីប្រាំបីឆ្នាំមុន។ មុនពេលនោះ គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថាអ្វីទៅជាកីឡាកូនហ្គោល និងការងារជាខេដឌី (caddie) នោះឡើយ។ ចំនួនមនុស្សដែលធ្វើការក្នុងឧស្សាហកម្មកូនហ្គោលគឺស្មើនឹងសូន្យ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទីលានវាយកូនហ្គោលចំនួនប្រាំបានបើកដំណើរការក្នុងរយៈពេលប្រាំបីឆ្នាំមកនេះ ដោយទាក់ទាញបុគ្គលិកយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់មកធ្វើការក្នុងឧស្សាហកម្មកូនហ្គោល។ ការងារជាខេដឌីបានក្លាយជាការងារដែលមានការប្រកួតប្រជែងខ្ពស់ និងជាការងារដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាចង់ធ្វើ។

កាលពីជាងដប់ឆ្នាំមុន តើអ្នកអាចស្រមៃបានទេថាទីក្រុងដាណាំងមានស្ពានតែមួយគត់? ឥឡូវនេះ ដាណាំងគឺជាទីក្រុងដែលគួរឱ្យរស់នៅបំផុតនៅក្នុងប្រទេសវៀតណាម ហើយនៅតែបន្តអភិវឌ្ឍយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ វាកំពុងផ្លាស់ប្តូរពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃយ៉ាងពិតប្រាកដ។

ខ្ញុំបានមកទីនេះកាលពីបីឆ្នាំមុន នៅពេលដែលទីលានវាយកូនហ្គោលនៅតែស្ថិតក្នុងកំឡុងពេលមុនការបើកដំណើរការជាផ្លូវការ។ ខ្ញុំគ្មានគំនិតទាល់តែសោះអំពីការពិពណ៌នាការងាររបស់ខេដឌី បើទោះបីជាខ្ញុំបានស្វែងរកនៅលើអ៊ីនធឺណិតក៏ដោយ។ ខ្ញុំយល់ស្រពិចស្រពិលថា ខេដឌីគឺជាអ្នកបំរើ និងសម្រួលដល់អ្នកលេងកូនហ្គោលនៅលើទីលាន។ ខ្ញុំបានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលរយៈពេលប្រាំមួយខែ ប៉ុន្តែវានៅតែជាពេលវេលាដ៏យូរមុនពេលខ្ញុំអាចក្លាយជាខេដឌីពិតប្រាកដម្នាក់។ ខ្ញុំនៅតែយល់ថាការងារនេះមានភាពទាក់ទាញជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយខ្ញុំដាក់ចំណង់ចំណូលចិត្តទាំងអស់របស់ខ្ញុំទៅក្នុងការងារនេះ។

Nguyen Thi Thu Thuy, ខេដឌីវាយកូនហ្គោលនៅ Ba Na Hills Golf Club

អ្នកដឹងទេថា អ្វីៗផ្លាស់ប្តូរលឿនប៉ុណ្ណា ហើយអ្វីៗមានការរីកចម្រើនលឿនយ៉ាងណានៅក្នុងប្រទេសវៀតណាម។ ខ្ញុំពិតជាមានអំណរគុណយ៉ាងខ្លាំងចំពោះរឿងនោះ ព្រោះប្រសិនបើអ្នកយឺតជាងនរណាម្នាក់នៅក្បែរអ្នកក្នុងទីផ្សារនេះ វាមានន័យថាអ្នកកំពុងចាញ់ហើយ។ គ្មាននរណាម្នាក់នឹងឈប់នោះទេ ត្រូវទេ? នោះគឺជាធម្មជាតិនៃប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍ។ កត្តាទាំងអស់នោះបានចាត់ចែង និងកសាងរូបខ្ញុំ។ ខ្ញុំគិតអំពីរបៀបដែលយើងអាចភ្ជាប់ប្រទេសវៀតណាមទៅកាន់សហគមន៍សកលលោកបានលឿនប៉ុណ្ណា។

រាល់ពេលដែលខ្ញុំចាកចេញទៅអស់រយៈពេលបីសប្តាហ៍ នៅពេលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ គឺតែងតែមានអ្វីមួយបានផ្លាស់ប្តូរ។ ខ្ញុំអាចនិយាយបានថា នោះជាអ្វីដែលរំភើបខ្លាំងណាស់។

អ្វីដែលល្អបំផុតអំពីទីក្រុងហូជីមិញនាពេលឥឡូវនេះ គឺការផ្លាស់ប្តូរទាំងអស់ដែលកំពុងតែកើតឡើង។ ការផ្លាស់ប្តូរទាំងនោះគឺមានភាពវិជ្ជមានខ្លាំងណាស់សម្រាប់ទស្សនវិស័យទៅអនាគត ព្រោះចុងក្រោយយើងកំពុងតាមទាន់ពិភពលោកហើយ។ ការផ្លាស់ប្តូរទាំងអស់នេះដាក់សម្ពាធលើមនុស្ស។ ពួកគេចង់ធ្វើឱ្យបានល្អជាងមុន កាន់តែល្អ និងកាន់តែល្អថែមទៀត។ យើងចង់បង្ហាញពីប្រទេសវៀតណាមទំនើប និងអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងនៅទីនេះ។ 

Loc Truong, អ្នកគ្រប់គ្រងទូទៅនៅ East West Brewing Co.

ចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ខ្ញុំគឺកាហ្វេ។ ខ្ញុំបានធ្វើការក្នុងឧស្សាហកម្មនេះអស់រយៈពេលប្រាំឆ្នាំហើយ។ មានពេលមួយ ខ្ញុំបានឈប់រៀនដើម្បីតែធ្វើការងារនេះ។ ឧស្សាហកម្មកាហ្វេគឺនៅក្មេងខ្ចីនៅឡើយ ហើយវិទ្យាសាស្ត្រនៅក្នុងឧស្សាហកម្មនេះមានការកែលម្អជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

ប្រសិនបើយើងមានចំណេះដឹង យើងអាចធ្វើបានល្អជាងមុន ហើយយើងអាចក្លាយជាអ្នកជំនាញអាជីពបាន។

ខ្ញុំបានរស់នៅទីនេះអស់រយៈពេល ៨ ឆ្នាំហើយ ហើយអ្វីដែលល្អបំផុតអំពីទីក្រុងហូជីមិញគឺប្រជាជន។ ពួកគេមកពីទីកន្លែងផ្សេងៗគ្នា វប្បធម៌ផ្សេងៗគ្នា ប៉ុន្តែយើងព្យាយាមជួយគ្នាទៅវិញទៅមក និងចែករំលែកឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ទោះបីជាពេលខ្លះយើងគ្មានអ្វីសោះក៏ដោយ។ យើងដឹងថាវាពិបាកក្នុងការរស់នៅក្នុងទីក្រុងធំ ដូច្នេះយើងព្យាយាមជួយគ្នាទៅវិញទៅមក។

Dam Minh Ngoc, អ្នកឆុងកាហ្វេនៅ The Workshop Cafe

ខ្ញុំគិតថានៅលើឆាកអន្តរជាតិ ម្ហូបអាហារវៀតណាមមិនទាន់ទទួលបានការវាយតម្លៃខ្ពស់សមស្របនៅឡើយទេនាពេលបច្ចុប្បន្ន។ មនុស្សភាគច្រើនដឹងថាវាឆ្ងាញ់ ប៉ុន្តែពេលខ្លះពួកគេគិតថាវាស្ថិតក្នុងកម្រិតទាប និងថោកតែប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ អ្វីដែលយើងកំពុងព្យាយាមធ្វើគឺបង្ហាញថាម្ហូបវៀតណាមគឺពិតជាអស្ចារ្យ ប៉ុន្តែមិនមែនតែងតែថោកនោះទេ។ វាអាចធ្វើឡើងយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ និងអាចប្រៀបធៀបជាមួយម្ហូបជប៉ុន ឬម្ហូបបារាំងជាដើម។ នៅ Anan Saigon យើងកំពុងព្យាយាមលើកកម្ពស់ម្ហូបអាហារវៀតណាមឱ្យដល់កម្រិតនោះ។

ខ្ញុំគិតថាទីក្រុងហូជីមិញគឺជាទីក្រុងម្ហូបអាហារដ៏រំភើបអស្ចារ្យបំផុតមួយនៅក្នុងពិភពលោក។

ចំណុចដ៏ល្អមួយនៃការរស់នៅក្នុងទីក្រុងហូជីមិញនាពេលបច្ចុប្បន្ន គឺការមើលឃើញទីក្រុងមានភាពរស់រវើកយ៉ាងខ្លាំង។ អ្នកអាចមើលឃើញវាតាមរយៈការផ្លាស់ប្តូរស្ថាបត្យកម្ម អគារថ្មីៗដែលកំពុងកើនឡើង និងតាមរយៈភាពវិជ្ជមាននិយមរបស់ប្រជាជន។ ខ្ញុំគិតថានៅខាងផ្នែកម្ហូបអាហារ យើងក៏មើលឃើញការឆ្លុះបញ្ចាំងពីបញ្ហានេះផងដែរ។ យើងឃើញមានការបើកចំហកាន់តែច្រើនចំពោះគំនិតថ្មីៗ និងអ្វីៗដែលថ្មី។ យើងកំពុងទទួលបានការទទួលស្គាល់ពីប្រជាជនក្នុងស្រុក ក៏ដូចជាភ្ញៀវទេសចរមកពីបរទេស។

Peter Cuong Franklin, មេចុងភៅប្រតិបត្តិនៅ Anan Saigon

ខ្ញុំចូលចិត្តទីនេះ ព្រោះអ្នកអាចធ្វើអ្វីៗបានទាំងអស់។ អ្នកអាចទៅបានគ្រប់ទីកន្លែង។ កាលពីយប់មិញ ខ្ញុំបានទៅចូលរួមពិធីបើកហាងផ្កា និងកន្លែងស្រាក្រឡុករបស់មិត្តភក្តិខ្ញុំ។ ពួកយើងនិយាយគ្នាមិនចេះចប់មិនចេះហើយ។ ពួកយើងមានការសន្ទនាមិនចេះចប់មិនចេះហើយអំពីអ្វីៗទាំងអស់ អំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ ហើយវាដូចជាទិដ្ឋភាពនៅក្នុងខ្សែភាពយន្តអ៊ីចឹង។ ហើយបន្ទាប់មកនៅព្រឹកបន្ទាប់ ខ្ញុំនៅទីនេះធ្វើការ ប៉ុន្តែក៏កំពុងរីករាយក្នុងពេលតែមួយផងដែរ។ 

នេះជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យទីក្រុងហូជីមិញមានភាពទាក់ទាញ៖ គឺមនុស្សនៅទីនេះ។ ជំនាន់ថ្មីមានស្មារតីបង្កើតអាជីវកម្ម។ 

ខ្ញុំគិតថាទីក្រុងនេះមានទ្វារជាច្រើនបើកចំហសម្រាប់មនុស្សដែលហ៊ានរុករក។ អ្នកអាចចាប់ផ្តើមអ្វីមួយដោយខ្លួនឯងបានយ៉ាងងាយស្រួល ព្រោះឧស្សាហកម្មនេះពិតជាមិនទាន់បានបង្កើតឡើងនៅឡើយទេ។ អ្នកមានឱកាស និងកន្លែងជាច្រើនក្នុងការចូលទៅទាញយកផលប្រយោជន៍។ 

Thu Vu, អ្នកសម្របសម្រួលព្រឹត្តិការណ៍នៅ Lam Boutique

ខ្ញុំតែងតែជាអ្នកចូលចិត្តម៉ូដសម្លៀកបំពាក់។ ភរិយារបស់ខ្ញុំគឺជាអ្នកដែលបានបើកទ្វារនោះសម្រាប់ខ្ញុំ។ នាងធ្លាប់និយាយថា “បងពូកែខាងម៉ូដសម្លៀកបំពាក់ណាស់ បងអាចបង្រៀនអ្នករាល់គ្នាបាន។” ខ្ញុំបាននិយាយថា “ខ្ញុំគ្មានពេលទេ ការងាររបស់ខ្ញុំរវល់រាល់ថ្ងៃ។” ប៉ុន្តែនាងបានបើកប្លុកនៅក្នុង Wordpress ហើយបន្សល់ទុកឈ្មោះអ្នកប្រើប្រាស់ និងពាក្យសម្ងាត់។ ថ្ងៃមួយ នៅពេលដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថារវល់តិចជាងធម្មតា ខ្ញុំបានលេងអ៊ីនធឺណិត ហើយប្លុកនោះក៏លេចឡើង។ ខ្ញុំគិតថា “វ៉ាវ ស្អាតណាស់”។ ដូច្នេះខ្ញុំក៏ចុច ចុច ចុច ហើយចាប់ផ្តើមសរសេរ។ ឥឡូវនេះ វាមានអ្នកតាមដាន Facebook ចំនួន ៤០,០០០ នាក់។ ទាំងអស់នោះគឺជារបៀបរស់នៅ និងម៉ូដសម្លៀកបំពាក់បុរស។

វាជារឿងល្អដែលមានការអភិវឌ្ឍ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាពួកយើងត្រូវតែស្វែងរកវិធីដើម្បីរក្សាប្រពៃណី។ 

ហាណូយកំពុងអភិវឌ្ឍយ៉ាងលឿន។ នៅពេលអ្នកហ៊ានចេញក្រៅទ្វារ អ្នកឃើញអ្វីដែលថ្មី អ្វីដែលគួរឱ្យរំភើបក្នុងការស្វែងរក អគារកាន់តែច្រើន កន្លែងកាន់តែច្រើនសម្រាប់បើកអាជីវកម្ម។ អ្នកកំពុងដើរលឿន ប៉ុន្តែប្រជាជនហាណូយចង់រក្សាអ្វីៗឱ្យនៅតែជាប្រពៃណី។ ខ្ញុំគិតថាទម្រាំធ្វើបែបនោះបានគឺជារឿងពិបាកមួយនៅហាណូយ៖ ការដើរលឿនយ៉ាងនេះ ហើយនៅតែរក្សាប្រពៃណីបានទៀត។

Hung Nguyen, ជាងកាត់សក់នៅ House of Barbaard

ខ្ញុំធ្វើការក្នុងក្រុមហ៊ុនបង្កើតថ្មី។ ក្រុមហ៊ុនវ័យក្មេងបំផុតដែលមានមនុស្សវ័យក្មេងជាច្រើន។ ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើការនៅកន្លែងដែលមានមនុស្សចាស់ជាង រក្សានិយមជាង និងអ្វីៗទាំងអស់នោះ។ ប៉ុន្តែកន្លែងនេះក្មេងខ្លាំងណាស់ ហើយក្រមិចក្រមើម មានគំនិតច្នៃប្រឌិត និងសប្បាយរីករាយខ្លាំងណាស់។ ជនជាតិវៀតណាមទូទៅ និងអ្នកក្រុងហាណូយផងដែរ គឺជាអ្នកឆាប់ទទួលយកបច្ចេកវិទ្យាថ្មីៗណាស់។ ពួកគាត់មានចង់ដឹងចង់ឃើញ។ ពួកគាត់គឺជាអ្នករុញច្រានផលិតផល និងសេវាកម្មថ្មីៗទាំងនេះជាច្រើន។

ជួនកាលអ្នកនឹងឃើញនៅលើ Facebook នូវរូបភាពសខ្មៅនៃក្រុងហាណូយសម័យដើម។ ពួកវាស្អាតណាស់ ហើយពួកយើងមានអារម្មណ៍នឹករលឹកខ្លាំងណាស់។ វាស្អាត ប៉ុន្តែពួកយើងមិនអាចត្រឡប់ទៅកាន់ពេលវេលានោះវិញបានទេ។

ជៀសមិនរួចទេ ប្រពៃណីមួយចំនួននឹងត្រូវបាត់បង់។ ខ្លះបានបាត់បង់រួចហើយ។ ប៉ុន្តែមានក្រុមមនុស្សដូចជាអ្នកក្រុងហាណូយបុរាណដែលរស់នៅទីនេះជាច្រើនជំនាន់មកហើយ ដែលកំពុងខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីថែរក្សាអ្វីដែលចាស់បុរាណ។ ជាទូទៅ វាជៀសមិនរួចទេ ប៉ុន្តែមានមនុស្សជាច្រើនដែលនៅតែចង់រក្សាផ្នែកខ្លះនៃវា។ 

Lien Nguyen, ស្ថាបនិករួមនៃ Appota

ខ្ញុំចង់ឱ្យមនុស្សមកទីនេះមិនមែនត្រឹមតែដោយសារឆកសមុទ្រ Ha Long ឬសារមន្ទីរសង្គ្រាមណាមួយនោះទេ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យមនុស្សមកទីនេះដោយសារតែ “មានបារស្ពីកអ៊ីស៊ីដ៏ល្អមួយនៅហាណូយ ហើយពួកយើងគួរតែទៅមើល” តើអ្នកយល់ទេ? មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំមួយចំនួននៅចក្រភពអង់គ្លេស ពួកគេបានមកទីនេះ ហើយនិយាយថា “គ្មានអ្វីត្រូវធ្វើទេបន្ទាប់ពីម៉ោង ៩ យប់ គ្មានជម្រើសច្រើនទេ។” ដូច្នេះខ្ញុំក៏គិតថា “ឱ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីមួយមើល៍។”

ខ្ញុំបានចំណាយពេលនៅបរទេស ហើយខ្ញុំមានអ៊ីនធឺណិតប្រើតាំងពីខ្ញុំនៅក្មេង។ ខ្ញុំចង់ឱ្យជនជាតិវៀតណាមទទួលបានបទពិសោធន៍ដូចអ្វីដែលខ្ញុំបានជួបប្រទះដែរ។ ខ្ញុំចូលចិត្តវាណាស់។ ខ្ញុំគិតថាមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំនៅទីនេះគួរតែទទួលបានបទពិសោធន៍នោះដែរ។ ខ្ញុំចង់ផ្តល់ជម្រើសបន្ថែមទៀតដល់ពួកគេ។

ហាណូយមានឱកាសជាច្រើនសម្រាប់សហគ្រិនក្នុងការធ្វើអ្វីដែលពួកគេចូលចិត្ត។ នៅទីនេះ វាជាប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍ ហើយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅតែធូរថ្លៃ។ មនុស្សវ័យក្មេងជាច្រើនបានត្រឡប់មកទីនេះវិញ ហើយស្វែងរកឱកាសដែលងាយស្រួលសម្រាប់ពួកគេក្នុងការធ្វើនៅទីនេះ។ ពួកគេអាចធ្វើអ្វីក៏បានតាមចិត្តចង់។ គ្រាន់តែមានគំនិតច្នៃប្រឌិត។

Quoc Anh, ម្ចាស់ហាងនៅ The Kumquat Tree

មនុស្សភាគច្រើនមកទីនេះគ្រាន់តែទស្សនាប៉ុណ្ណោះ។ អតិថិជនដែលខ្ញុំមានឱកាសបាននិយាយជាមួយ ខ្ញុំប្រាប់ពួកគេពីរឿងរ៉ាវនៃអគារនេះ។ វាធ្លាប់ជាប្រៃសណីយ៍អាណានិគមបារាំង។ នៅឆ្នាំ ១៩៥៤ នៅពេលដែលរដ្ឋាភិបាលកុម្មុយនីស្តគ្រប់គ្រង ពួកគេបានប្តូរវាទៅជាប្រៃសណីយ៍វៀតណាម។ បន្ទាប់មកនៅឆ្នាំ ២០១៤ ពួកគេបានបោះបង់ចោលផ្ទះនេះ។ ដូច្នេះពួកយើងក៏មកទីនេះ ហើយជួលវា។

មនុស្សវ័យក្មេងដូចជាខ្ញុំ និងមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ ពួកគេមិនសម្លឹងមើលទៅអតីតកាលទេ។ ពួកគេគ្រាន់តែសម្លឹងទៅមុខ។ ប៉ុន្តែវាជារឿងល្អដែលពួកយើងដឹងពីអតីតកាល។

ខ្ញុំស្រឡាញ់អតីតកាល ប៉ុន្តែឥឡូវនេះវាដើរទន្ទឹមគ្នាមួយជំហានម្តងៗជាមួយនឹងការអភិវឌ្ឍ។ ខ្ញុំគិតថាវាមិនអីទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យមនុស្សវ័យក្មេងចងចាំផ្ទះប្រភេទនេះ និងអ្វីៗកាលពីអតីតកាល។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យមនុស្សចងចាំ ព្រោះអ្នកមិនអាចរក្សាអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបានជារៀងរហូតនោះទេ។

Minh Nguyen, ម្ចាស់ហាង 60 Square

ទីក្រុងហូជីមិញទាក់ទាញមនុស្សជាច្រើន។ វា​នៅតែទាក់ទាញខ្ញុំ។ ដើម្បីរស់នៅទីនេះ ធ្វើការនៅទីនេះ ពង្រីកទំនាក់ទំនងរបស់ខ្ញុំនៅទីនេះ ហើយប្រហែលជាពេលក្រោយ អាចបើកអាជីវកម្មផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ។ 

ទីក្រុងហូជីមិញកំពុងផ្លាស់ប្តូរ។ ខ្ញុំមិនប្រាកដអំពីការផ្លាស់ប្តូរទាំងនោះទេ ប៉ុន្តែវាជារឿងធម្មតា។ ខ្ញុំកំពុងធំធាត់ ទីក្រុងនេះក៏កំពុងលូតលាស់ដែរ។

មូលហេតុមួយក្នុងចំណោមមូលហេតុនៅពីក្រោយ Christina’s គឺដើម្បីកសាងប្រទេសវៀតណាមមួយឱ្យកាន់តែប្រសើរឡើង។ នៅពេលដែលមានយុវជនមក ពួកគេមានគំនិតថ្មីៗអំពីរបៀបការពារប្រទេសជាតិ និងប្រជាជន។ របៀបមិនបំផ្លាញវា។ ខ្ញុំឃើញវាផ្លាស់ប្តូរក្នុងទិសដៅវិជ្ជមានខ្លាំង ហើយសង្ឃឹមថាយើងអាចរក្សាការផ្លាស់ប្តូរនោះបាន។

Huynh Thu Phuong អ្នកទទួលបដិសណ្ឋារកិច្ចនៅ Christina’s

ចង់បានគំនិតធ្វើដំណើរនៅវៀតណាមបន្ថែមទៀតទេ? ចុះឈ្មោះទទួលព្រឹត្តិបត្រព័ត៌មានរបស់យើង ដើម្បីទទួលបានរឿងរ៉ាវល្អៗបំផុតរបស់យើងនៅក្នុងប្រអប់សំបុត្ររបស់អ្នក។